दिवस क्र. ५ दैनंदिनी श्री ज्ञानेश्वर मुळे

मार्च २०२०

थोडा फार वेळ मिळतो आहे. शहर शांत आहे. रस्ते शांत आहेत. झाडांची सळसळ, पक्ष्यांचा आवाज, घरात येणारा सूर्यप्रकाश प्रत्येकाला एक व्यक्तिमत्व आहे. 

आज माझ्या शाळेतल्या मुख्याध्यापकांना आयुष्यातला पहिला फोन केला. पंधरा मिनिटे गप्पा मारल्या. ज्योतिराव साळुंखे हे नेहमी अधिकारवाणीचेच बोलतात. शिवाय जेंव्हा तेंव्हा काही ना काही सूचना जरूर करतात. आजही त्यांनी संधी सोडली नाही, ‘ तू हे मानवाधिकार वगैरे सोड आणि एखाद्या विद्यापीठाचा कुलगुरू हो’ मी ही हो म्हणालो. ‘एक पिढी घडवता येते’ यावर आमचीही एकवाक्यता झाली. 

नंतर मी जी. टी. महाजन या माझ्या आवडत्या शिक्षकांबरोबर बोललो. जी. टी नी सतत माझ्यावर प्रम केले. बंगालीतल्या शरदचंद्रापासून नित्शेपर्यंत सगळ्या बाहेरच्या लेखकांची नावं त्यांच्याकडून आयुष्यात पहिल्यांदा ऐकली. आजही संवादात ते असंच उत्साहाने बोलत राहिले. शेवटी म्हणाले ‘तुझ्यासारखं पोर जेंव्हा बोलतं, तेंव्हा माझ्यासारख्याची जगायची जिद्द दुप्पट होते’ महाजन सर म्हणजे दुसरे ग्रेस आहेत. 

आज अनेक गोष्टी घडल्या. महत्वाची म्हणजे यु.के.चे प्रधानमंत्री बोरिस जॉन्सन हे कोरोना पॉजिटीव्ह निघाले.  काही दिवसांपूर्वी अनेक कोरोना रुग्णांच्या बरोबर हस्तांदोलन केले. त्याचा हा परिणाम. एक कृती आणि परिणाम संपूर्ण ब्रिटनला भोगावे लागताहेत. यातच कहर म्हणून की काय यु.के.च्या आरोग्य मंत्र्यांनाही कोरोनाची लागण झालीय. संपूर्ण ब्रिटन अत्यंत स्फोटक टप्प्यातून जातो आहे. 

आपल्याकडे स्थलांतर करणाऱ्या श्रमिकांचे प्रचंड हाल होताहेत. शेकडो कि.मी. चालत निघलेत हे लोक. बस नाही, रेल्वे नाही, टेम्पो नाही मात्र सर्वत्र नाकेबंदी आहे. जातीय दंगल असो, गोळीबार असो किंवा कुलूपबंदी सगळ्यात हाल गरिबांचेच. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *